Reflectie

Afgelopen week heb ik een aantal keer een Binnenveldronde gedaan. En vandaag, op de langste dag van het jaar, was ik zeer vroeg ter plaatse om de zon te zien opkomen. Er was veel bewolking, een aantal wolkenpartijen kleurde roze. Het duurde niet lang voordat de hemel verder dichttrok met nog een kiertje om zonlicht door te laten.

Voor fotografie is licht toch wel cruciaal. En bepalend voor het eindresultaat. Toch moet je het doen met wat voor handen is, dus zoek ik steeds naar mogelijkheden in plaats van te balen als het licht te zwak of te fel is. Een fraai onderwerp helpt, zoals de vrolijke kwikstaart. Vanwege zijn kleur altijd het zonnetje in huis. Links de Engelse kwikstaart en rechts de ‘gewone’ gele kwik. Die Engelse variant zou niet van grasland houden, maar hij is toch al aardig ingeburgerd.

De zwarte stern laat zich niet meer zien, wel patrouilleert de visdief over het Valleikanaal, op zoek naar een lekker maaltje. Af en toe een snoekduik het water in en weer door. Dit exemplaar heeft een mankement aan zijn vleugel, maar dat weerhield hem er niet van om zijn ronde te vliegen.

De meerkoeten blijven maar jonkies produceren. De kleintjes scharrelen zelf rond en pikken af en toe wat op, maar ze worden ook nog gevoerd. Ze zijn niet alleen vegetariër, een proteïne-snack gaat er ook wel in.

Vlinders zorgen op een andere manier voor hun nageslacht. De dagpauwoog zet eitjes af op de bladeren van de brandnetel. Blijkbaar een lekkernij, want de rupsen lusten er wel pap van. Verder bloeit er volop kamille, genieten om daar tussendoor te lopen.

Veel bekende vogels gezien, maar toch ook twee verrassende voorbijgangers. Helaas geen fraaie plaatjes kunnen maken, te ver weg en te donker. Wel bewijsfoto’s van allereerst de wespendief. Een buizerd-achtige vogel met een typische voedselvoorkeur voor wespen in allerlei vormen: larven, poppen, volwassen wespen en honing. Hij graaft grondnesten van wespen uit, de stijve schubachtige kopveren en dikke huid op de poten voorkomen dat de wespendief lek gestoken wordt. De casarca is een fraaie eendensoort die hopelijk zich wat meer gaat vestigen in Nederland.

De lepelaar is inmiddels geen onbekende meer hier, toch blijft het nog steeds een aangename verrassing als hij met trage vleugelslagen langs komt zetten.

Stel dat een meerkoet kan denken, want zou er dan door dat koppie gaan…?! Als hij ook nog humor zou hebben, dan zou hij wellicht om zichzelf kunnen lachen. Dat moeten wij misschien wat vaker doen ;-).

Vanochtend kreeg de zon weinig kans, dat is wel fijn bij een witte vogel als de zilverreiger. Als daar de zon op staat, dan wordt het al snel een uitgebeten overbelichte vogelvlek. De andere kant van de medaille is wel dat de achtergrond erg donker uitpakte. Door die achtergrond nog donkerder te maken, ontstond deze low-key afbeelding. De snavelpunt nog zwart van het ‘modderhappen’ en er alsnog sierlijk uitzien, dat kan alleen een zilverreiger.